Obóz w Zwierzyńcu został założony przez Niemców w 1940 roku i początkowo służył jako obóz przejściowy dla robotników przymusowych. Około 100 francuskich jeńców wojennych, przewiezionych najprawdopodobniej ze Stalagu 325 w Rawie Ruskiej (położonej w Galicji polskiej, która w 1944 roku stała się ukraińska) umieszczono w 5 pierwszych zbudowanych barakach. W grudniu 1942 roku wszyscy francuscy jeńcy wojenni zostali przeniesieni ze Zwierzyńca. Następnie obóz zmienił swoje przeznaczenie i służył jako obóz przesiedleńczy dla ludności cywilnej regionu Zamościa, w tym licznych dzieci. Według różnych szacunków w tym miejscu przetrzymywano od 16 000 do 24 000 osób. Więźniów przewożono stamtąd do obozów koncentracyjnych lub na pracę przymusową do Niemiec. Obóz został zlikwidowany w lipcu 1944 roku.
W latach 1978–1980 w miejscu, w którym znajdował się obóz, zbudowano kościół. Dzisiaj przed wejściem do kościoła tablice w językach polskim, niemieckim i angielskim przypominają historię tego miejsca. Jedna z tablic przedstawia oryginalną fotografię bramy obozu z 1941 roku. Zachowano wokół pozostałości ogrodzenia z drutu kolczastego. Obok kościoła wzniesiono dwa pomniki. Jeden z tych kamiennych pomników upamiętnia francuskich jeńców wojennych. Umieszczono tablicę pamiątkową „ku pamięci żołnierzy francuskich uwięzionych w 1942 roku w hitlerowskim obozie w Zwierzyńcu” w językach francuskim i polskim. Inna tablica głosi „upamiętnienie miejsca hitlerowskiego obozu zagłady Polaków, Francuzów i innych w latach 1941-1944”. Drugi pomnik, położony obok, poświęcony jest najmłodszym ofiarom obozu w Zwierzyńcu.