Powstanie styczniowe, które wybuchło 22 stycznia 1863 roku, trwało do wiosny 1864 roku. Jedna z największych bitew tego zrywu rozegrała się pod Wolą Cyrusową, w gminie Dmosin, 4 września 1863 roku. Wojska carskie, stacjonujące w lasach koło wsi Pociwiardówka, składały się z dwóch dział, dwóch kompanii piechoty i dwóch szwadronów kawalerii. Oddziały powstańcze liczyły natomiast 600 żołnierzy, 130 strzelców, 90 kosynierów oraz 328 jeźdźców, czyli łącznie 1148 ludzi. Ich kwatera główna mieściła się w dworze w Woli Cyrusowej (obecnie plebania). Major Skowroński, dowodzący oddziałami powstańczymi, postanowił wówczas zaatakować Rosjan. Za szarżą kawalerii kosynierzy, dowodzeni przez francuskiego pułkownika Paula Garniera d’Aubin, odważnie poprowadzili natarcie. Rosyjscy artylerzyści na widok tej szarży zaklinowali jedno ze swoich dział i uciekli do lasu. Walki w lesie obróciły się jednak na korzyść wojsk rosyjskich, które ostatecznie odniosły zwycięstwo.
Tablica przedstawia dziś szczegółowo historię tej bitwy. Znajduje się przed kościołem parafialnym w Dmosinie, ale również w Woli Cyrusowej, gdzie można zobaczyć pomnik upamiętniający bitwę, oraz w Kołacinku, gdzie znajdują się groby 19 żołnierzy, w tym pułkownika Paula Garniera d’Aubin.