Na cmentarzu komunalnym w Wielu znajduje się kamień, na którym umieszczono tablicę ku pamięci czterech ofiar drugiej wojny światowej. Dwaj pierwsi to dwaj 23-letni Francuzi, pochodzący z Amiens i z Grenoble, zmarli 7 stycznia 1945 roku w Lubni. Trzecia to Władzia, lat 22, pochodząca ze Lwowa, zmarła 7 stycznia 1945 roku w Przytarni. Czwarty to Zbigniew Łukasiewicz, lat 24, pochodzący z Gdyni, zmarły 10 marca 1944 roku w Stutthofie.
Według wspomnień pana Jana Orlikowskiego dwaj zbiegli francuscy żołnierze ukrywali się z Polką w bunkrze położonym w lesie za wsią Przytarnia. W styczniu 1945 roku miała miejsce obława. Jeden ze zbiegów chciał zobaczyć, co się dzieje, i wyjrzał z bunkra przez wejście ukryte w roślinności. Gdy zobaczył przed sobą człowieka w mundurze, strzelił do niego. Ranił w ten sposób gajowego z Głuchego Boru. Francuscy żołnierze i młoda Polka postanowili wówczas uciec. Jeden z nich był ranny. Poszukujący ich Niemcy odnaleźli ich ślad w domu w Przytarni, w którym znaleźli schronienie. Wysłali młodego chłopca, aby zasięgnął informacji. Ten, przestraszony rannym partyzantem, przeraził się i uciekł biegiem. Ponieważ mimo nawoływań Niemców się nie zatrzymał, ci strzelili do niego i go ranili. Zmarł w drodze do szpitala. Słysząc strzały, partyzanci odpowiedzieli ogniem. Władzia zginęła w strzelaninie, natomiast Francuzom udało się zbiec do Lubni. Ukryli się wówczas w stodole, którą ścigający ich Niemcy podpalili. Zginęli w tym pożarze.