Stalag III C został otwarty w 1939 roku we wsi Drzewice, obecnie północno-zachodniej dzielnicy miasta Kostrzyn nad Odrą, na terenie dawnego składu amunicji w pobliżu starej twierdzy wsi, przekształconej w fabrykę podczas pierwszej wojny światowej. Przyłączonych do niego było około trzydziestu podobozów. Od jego otwarcia aż do wyzwolenia przez Armię Czerwoną 31 stycznia 1945 roku internowano w nim około 70 000 jeńców. Pierwszymi jeńcami obozu byli żołnierze, kilka tysięcy Czechosłowaków, a następnie Polaków, wziętych do niewoli w następstwie inwazji na oba te kraje przez Niemcy (odpowiednio w marcu i we wrześniu 1939 roku). W czerwcu 1940 roku uwięziono w nim żołnierzy francuskich i belgijskich, wziętych do niewoli podczas bitwy o Francję. W 1941 roku, od maja do czerwca, przybyli jeńcy brytyjscy i jugosłowiańscy z kampanii bałkańskiej, a następnie w lipcu jeńcy radzieccy wzięci do niewoli podczas operacji Barbarossa. Ci ostatni, przetrzymywani w oddzielnych pomieszczeniach, poddawani byli najsurowszemu traktowaniu, sprzecznemu z normami narzuconymi przez konwencję genewską; ogromna większość z nich (około 12 000) zmarła z głodu, chorób i wyczerpania. We wrześniu 1943 roku internowano w nim żołnierzy włoskich w następstwie włoskiego rozejmu w Cassibile. W 1944 roku wysłano tu żołnierzy amerykańskich, wziętych do niewoli w następstwie niepowodzenia operacji Market Garden, podczas natarcia wojsk amerykańskich w Niemczech, a następnie podczas bitwy w Ardenach. We wrześniu 1944 roku przetrzymywano w nim również przez krótki czas kilkuset powstańców warszawskich. W grudniu 1944 roku w obozie większość stanowili Francuzi (17 568) i Sowieci (13 727). Większość jeńców niższych stopni pracowała w fabrykach i przedsiębiorstwach zbrojeniowych i przemysłu chemicznego pobliskich obozów pracy przymusowej; byli również zatrudniani przy pracach melioracyjnych, budowie dróg i linii kolejowych, a także w gospodarstwach rolnych regionu Brandenburgii. Po kapitulacji Niemiec w obozie uwięziono żołnierzy niemieckich.
Cmentarz urządzony w 1962 roku pokrywa dzisiaj miejsce sześciu mogił zbiorowych, w których grzebano jeńców. Brama otwiera się na przestrzeń w centrum cmentarza, pośród prostoliniowych pasów kwater zieleni. Brukowana droga, przecinająca podłoże pokryte żwirem, poszerza się w pobliżu centralnej części przestrzeni, ustępując miejsca kwadratowi z ciemniejszej posadzki, obramowanemu czterema betonowymi donicami w narożnikach. W jego centrum znajduje się pomnik francuski, wzniesiony w 1966 roku z okazji wizyty blisko 400 byłych jeńców obozu i złożony z prostokątnej podstawy z szarego granitu, na której umieszczono czarną tablicę z następującą inskrypcją zapisaną złotymi literami: „wszystkim naszym towarzyszom zmarłym w niewoli, pielgrzymka francuskich jeńców wojennych. 1962 i 1966”. W głębi, na żwirze, znajduje się pierwszy pomnik cmentarza, wzniesiony w roku jego założenia, oddający hołd wszystkim ofiarom obozu. Składa się z prostokątnej podstawy podtrzymującej biały kamień, na którym wyrzeźbiono rzeźbę trzech głów jeńców, z inskrypcją poniżej na czarnym tle: „Cmentarz jeńców wojennych z lat 1939–1945, w miejscu Stalagu III C w Drzewicach, gdzie naziści zamordowali siedem tysięcy jeńców alianckich. Cześć ich pamięci” (po polsku). Wreszcie po lewej stronie tego pomnika znajduje się duży srebrzysty metalowy krzyż, wzniesiony w 1989 roku z inicjatywy Związku Kombatantów w Kostrzynie nad Odrą. W pobliżu bramy znajduje się również duża tablica informacyjna przymocowana do ogrodzenia, wzniesiona przez Radę Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, z tekstem w pięciu językach (polskim, angielskim, niemieckim, francuskim i rosyjskim) przedstawiającym historię obozu i tego miejsca.