Obóz Gross-Rosen został utworzony w sierpniu 1940 roku, początkowo jako podobóz obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, którego więźniowie zostali skierowani do pracy w miejscowym kamieniołomie granitu. Pierwszy transport przybył 2 sierpnia 1940 roku. 1 maja 1941 roku Gross-Rosen stał się samodzielnym obozem koncentracyjnym. Dziś jest postrzegany jako jeden z najcięższych. Od 1944 roku w całym regionie powstawało wiele podobozów. W styczniu 1945 roku obóz stał się etapem w ewakuacji deportowanych z obozów położonych dalej na wschód. W ostatnich tygodniach stycznia obóz szybko uległ przepełnieniu z powodu przybycia deportowanych z Auschwitz, ewakuowanych w pośpiechu od 16 stycznia 1945 roku: baraki przewidziane dla 100 więźniów mieściły ich nawet do 400. Łącznie przez obóz Gross-Rosen i jego podobozy przeszło około 125 000 więźniów. 40 000 z nich poniosło tam śmierć. Obóz został wyzwolony 14 lutego 1945 roku przez Armię Czerwoną.
Na mocy dekretu „noc i mgła”, który nakazywał deportację wszystkich wrogów lub przeciwników III Rzeszy, więźniowie przybyli do obozu Gross-Rosen w 1941 roku i zostali umieszczeni w baraku znanym dziś pod nazwą „baraku francuskiego”. Wydaje się jednak, że chodziło głównie o Belgów i Holendrów. Nazwa miała zostać nadana barakowi ze względu na ich język, a nie narodowość. Ponadto w lipcu i sierpniu 1944 roku dziewiętnastu agentów francuskiej sekcji tajnej organizacji Special Operations Executive zostało schwytanych, przetrzymywanych w baraku 14 obozu Gross-Rosen i straconych w obozie. Tablica upamiętnia ich pamięć.
Muzeum, utworzone w 1983 roku, przedstawia historię obozu. Jest wysokiej jakości i świadczy o dużej pracy archiwalnej. Dostępne są audioprzewodniki, które proponują trasę po dawnym obozie, w trakcie której opisana jest codzienność więźniów. Jednak „barak francuski” nie jest częścią zwiedzania i nie jest oznaczony.