Na tym pomniku poświęconym żołnierzom Wielkiej Armii zmarłym w 1807 roku w szpitalu w Zalewie można przeczytać, po francusku: „Tutaj, na dawnym cmentarzu miejskiego przytułku, który istniał w tym miejscu od XV wieku do 1840 roku, spoczywają szczątki żołnierzy Wielkiej Armii napoleońskiej zmarłych w Saalfeld podczas kampanii 1807 roku”.
Odsłonięty 25 września 2010 roku przez władze miejskie, jest owocem projektu zatytułowanego „Nieznane ślady Historii – groby żołnierzy napoleońskich z Zalewa”, prowadzonego przez Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Zalewskiej. Stowarzyszenie wygrało konkurs i uzyskało dofinansowanie z Fundacji na rzecz Rozwoju Wsi. Stela, wzniesiona na prostokątnej podstawie, została w całości wykonana z granitu sprowadzonego z Brazylii. Rytina po lewej stronie, przedstawiająca dobosza Wielkiej Armii, jest reprodukcją obrazu „Przebudzenie” Auguste’a Raffeta namalowanego w 1848 roku. Otaczająca ją aleja parkowa została przy tej okazji odnowiona, m.in. poprzez ustawienie ławek i prace związane z uporządkowaniem roślinności.
Podczas kampanii pruskiej 1806 roku Zalewo (po niemiecku Saafeld) zostało opuszczone przez pruski garnizon, który wyruszył do walki z Wielką Armią. Od lutego do grudnia 1807 roku miasto znajdowało się pod kontrolą Francuzów i gościło samego cesarza w nocy z 6 na 7 czerwca. Znajdował się tam wówczas szpital polowy, w którym leczono rannych i chorych żołnierzy (głównie na tyfus). Organizowano tam ich ewakuację na tyły frontu. Mieścił się on w kilku budynkach publicznych, m.in. w budynku komisji sądowej, w szkole miejskiej i w szpitalu miejskim. Zajęto również domy prywatne: cztery kamienice przy rynku, kilka budynków mieszkalnych należących do bogatych mieszczan przy ulicy Długiej (po niemiecku Langgasse, dziś ulica Częstochowska) oraz kilka okolicznych stodół.
W Zalewie pochowano żołnierzy rannych, zwłaszcza w bitwie pod Iławą (po polsku Iławka, dziś Bagrationowsk w rosyjskim obwodzie kaliningradzkim, niedaleko Zalewa). Nazwiska niektórych żołnierzy zmarłych i pochowanych w tym miejscu są znane i dostępne w internecie. Ponadto około 300 żołnierzy francuskich zmarło tu na epidemię tyfusu między marcem a majem 1807 roku i zostało pochowanych na tym samym cmentarzu, który dziś już nie istnieje.